លោកបានរៀននៅវត្ត កណ្ដាល និងសាលាបឋមសិក្សា ខែត្របាត់ដំបង នៅអនុវិទ្យាល័យព្រះស៊ីសុវត្តិ ក្រុងភ្នំពេញ និងសាលាពានិជ្ជកម្ម ក្រុងហាណូយ រហូតដល់ប្រឡងជាប់លេខ ១ ក្នុងឆ្នាំ ១៩២៧ ។

គ្រឹះស្ថានដឺនីហ្វ្រែរនៅភ្នំពេញ និងចំការកៅស៊ូមេមត់បានទទួលលោកជានិយោជិកដល់ដើមឆ្នាំ ១៩២៨ មុននឹងលោកបានផ្ដើមប្រកបអាជីវកម្មជាសហគ្រិនស្ថាបនានៅមេមត់ទៅទល់នឹងឆ្នាំ ១៩៣២ ។

នៅតុលាការកំពង់ចាម ក្នុងឆ្នាំ ១៩២៨ លោកបានប្ដឹងឈ្មះក្ដីលើចាងហ្វាងចំការកៅស៊ូចាឡាង សញ្ជាតិបារាំង ដែលបានប្រើអំណាចប្រមាថរូបលោក ។ នៅឆ្នាំ ១៩២៩ លោកបានរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាមួយ អ្នកគ្រូ គិម ស៊ិរី ហៅ ពាញ ។ លោកមានកូនប្រុសពីរ ។

ទោះបីលោកកំពុងប្រកបអាជីវកម្ម ព្រមទាំងមានគ្រួសារហើយក្ដី លោកបានខំឆ្លៀតរៀនទាស់តែប្រឡងជាប់ ក្នុងការប្រជែងយកអាហារូបករណ៍ នៅឆ្នាំ ១៩៣២ ដើម្បីទៅបន្តវិជ្ជានៅវិជ្ជាស្ថានគីមី ឯក្រុងប៊រដូ នាប្រទេសបារាំង ។ ប៉ុន្តែរដ្ឋាភិបាលបារាំងនៅឥណ្ឌូចិន មិនបានឲ្យលោកចេញទៅរៀនទេ ។

ពីឆ្នាំ ១៩៣២ ទៅ ១៩៤១ លោកបានធ្វើជាសហគ្រិនសាធារណការ នៅបាង់ដំបង ។ ក្នុងពេលនោះ លោកបានចូលជាសមាជិកសភាតំណាងរាស្ត្រខ្មែរ រួចជាសមាជិករង នៅគណៈកម្មការចម្រុះ នៃក្រុមមហាប្រឹក្សាសម្រាប់ការពារផលប្រយោជន៍ខាងសេដ្ឋកិច្ច និងហិរញ្ញវត្ថុនៅប្រទេសឥណ្ឌូចិន និងបានធ្វើជាសមាជិក នៃគណៈកម្មការចម្រុះនៅអមរដ្ឋាភិបាលខ្មែរ ។

នៅឆ្នាំ ១៩៤១/៤៥ លោកបានប្រកបមុខរបរលក់ថ្នាំពេទ្យ និងបានធ្វើឧស្សាហកម្មសាប៊ូនៅបាត់ដំបង ។ ក្នុងឆ្នាំ ១៩៤៥ លោកបានមកភ្នំពេញកាន់តំណែងឧបរដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងសេដ្ឋកិច្ច ។ ឆ្នាំក្រោយមកលោកបានចូលរួមបង្កើត​គណៈបក្សប្រជាធិបតេយ្យ និងបានធ្វើជាប្រធានរដ្ឋសភាព្រាងរដ្ឋធម្មនុញ្ញ ។ នៅឆ្នាំ ១៩៤៧ លោកបានធ្វើប្រធាន​រដ្ឋសភាម្ដងទៀតរហូតដល់ឆ្នាំ ១៩៤៩ ។

លោកបានចូលជាសមាជិក សមាគមសិស្សចាស់ និងមិត្តអនុវិទ្យាល័៧និងវិទ្យាល័យព្រះស៊ីសុវត្តិ សមាគមគិលានសង្គ្រោះចំពោះព្រះសង្ឃ និងគណៈកម្មការវប្បធម៌ ព្រមទាំងបានធ្វើជាទីប្រឹក្សាសមាគមមិត្តសាលា​បាលី ។

លោកបានរៀបចំក្បួនជវលេខ និងអង្គុលីលេខខ្មែរ ។ ជាមួយនឹងគណៈកម្មការវប្បធម៌ លោកបានកែសម្រួលអក្សរ​ខ្មែរសម្រាប់អង្គុលីលេខ ។ លោកជាអ្នកស្រាវជ្រាវភាសាខ្មែរ ជាកវី ជាអ្នកនិពន្ធសារព៌តមានខ្មែរ-បារាំង និងជាអ្នករៀបរៀងសៀវភៅ “ភាសាខ្មែរ” នេះ ។

ព្រះករុណាព្រះបាទសម្ដេចព្រះ នរោត្តម សីហនុ ទ្រង់សព្វព្រះរាជហឫទ័យ បានព្រះរាជទាន គ្រឿងឮឥស្សរិយយស មេដាយមាសព្រះករុណាទ្រង់រាជ្យ និងមេដាយវរសេនាអាណាចក្រកម្ពុជា ។

នៅចុងឆ្នាំ ១៩៤៩ លោកបានដង្ហែព្រះករុណាជាអម្ចាស់ជីវិតល់ត្បូងទៅប្រទេសបារាំង ។ លុះបានឆ្លៀតព្យាបាល​រោគរួចត្រឡប់មកប្រទេសយើងវិញមិនបានប៉ុន្នានថ្ងៃផង ស្រាប់តែគ្រាប់បែកដៃមួយបានផ្ទុុះឡើងប្រហារជីវិតលោក ក្រោយពេលដែលលោកទើបនិងបានបិទសម័យប្រជុំ គណៈកម្មការនាយកនៃគណៈបក្សប្រជាធិបតេយ្យ នៅថ្ងៃ ១៤ មករា ១៩៥០ វេលាម៉ោង ៦ ល្ងាច ។ ពាក្យបណ្ដាំមុនផុតដង្ហើមរបស់លោកជាពាក្យជ្រាបដោយធម៌អហិង្សា ។

សពលោកបានបូជានៅវត្តបទុមវតីឬាជវរារាម ។ ធាតុលោកបានបញ្ចុុះនៅវត្តកែព្រះភ្លើង ក្រុងភ្នំពេញ ។